بعد از یک هفته بالاخره تونستیم بچه ها( کامران و هومن) رو ببینیم! اونم تازه کلی با دنگ و فنگ! قرار شده بودش که با هم بریم  استادیوم مسابقات ورزشی تا یه بازیو از نزدیک ببینیم! سرانجام هم بختمون خورد به استادیوم Metro که بازی های  بیسبال رو درش برگذار می کنن! خیلی باحال بود! ...:

المیرا: اه.... پس چرا شروع نمیشه؟

هومن: المیرا جان ما تازه فقط 10 دقیقه س که اومدیم ورزشگاه ها!

کامران: آره! راس میگه! کو تا شروع مسابقه حالا!

المیرا: آخه خیلی باحال به نظر میاد! می خوام ببینم زودتر که نتیجه مسابقه چی میشه؟

الهام: مسابقه شروع نشده نتیجه رو می خوای؟

المیرا: یعنی منظورم اینه که .... چه جوری بگم....؟

هومن: منظورش اینه که حوصلش سر رفته!

المیرا: نه....!

کامران: شما منظور خودتونو برسون .... نمی خواد منظور دیگران رو برسونی!

هومن: ا...؟ خیلی نامردی!

الهام: دوباره شروع شد!

کامران:

هومن:

المیرا: ا....؟ دارن میان!

الهام: کو؟ کجاس؟

المیرا: اونا... اونا .... اونجاس!

الهام: بله! الآن دقیقا" فهمیدم کجان!

المیرا: اوناها دیگه!.... نیگا کن درست!

الهام: کدوما رو میگی؟

المیرا: همون بولیز سفیدا دیگه!

الهام: اونا بازیکنن؟

المیرا: بله!...... نیستن؟

الهام: معلومه که نه! اونا اسپانسرای این مسابقن! یا همین دخترای بیکاری که گلالک می گیرن دستشون بالا پایین می پرن! خل و چل بازی در می آرن!

المیرا: دیدم چهرشون آشناس!!!

هومن: ا...؟ الهام؟ کجاش خل و چلن؟ من که دوسشون دارم!

المیرا: هومن جان....!

هومن: اوه...اوه... نه! منظورم این بود که.....

المیرا:

هومن:... دخترای ایکبیری!

الهام: صحیح!

کامران: ولی یه جورایی اگه بازی کسل کننده بشه اینا دوباره تماشا چیارو به تشویق می اندازن!

الهام: آره خوب... ولی یه جوراییم  سیاه لشکر این بازیان!

کامران: آره خوب!

الهام: مسخره می کنی؟

کامران: نه به جون الهام!

الهام: ای ناقلا!

کامران:

سوت شروع مسابقبه صدا در اومد! همه سر جاهاشون بودن! خیلی هیجان انگیز بود تیم های نیویورک و شیکاگو مقابل هم قرار گرفته بود! همه چیز به نظر خیلی خوب می اومد.... ولی.....!

المیرا: بیچاره نیویورکیا!

هومن: دارن می بازن!

کامران: نمی فهمم!

الهام: چیو؟

کامران: یانکی ها (نیویورکیا) تا حالا خیلی خوب بازی می کردن.... پس چی شد که یک دفعه....؟

الهام: دلم به حالشون می سوزه!

المیرا که تقریبا" داشت گریه می شد.... هومن یه دستمال بهش داد بعدم دستشو انداخت دور گردن المیرا و آروم بهش گفت:

هومن: ناراحت نباش!

الهام: آره! هنوز معلوم نیست که چی بشه تا آخر مسابقه!

کامران: خیلی از شیکاگوییا خوشم نمیاد!

.

.

.

همه تقریبا" از نتیجه ی مسابقه خوشحال بودیم ! در دقایق آخر یانکی ها شیکاگو رو 7-1 زدن و برنده مسابقه شدن!

المیرا: فکرشو نمی کردم!

هومن: البته من حدس می زدم  که یانکیا برنده باشن....!

کامران: جون کامران؟

هومن: به جون کامران!

کامران افتاد دنبال هومن...

کامران: جون منو قسم خوردی؟

هومن: آره....

تا کامران به هومن نزدیک میشد...

هومن: نه... نه... من کی قسم خوردم؟

المیرا: هومن خان شما رو خیلی جو گرفته بود با این خانومای تو زمین همراهی می کردین....!

هومن: کی؟ کجا؟ من؟ نه بابا دخترای نگبت....!

المیرا: آره....؟ من دیگه باهات قهرم!

هومن: اوه... اوه.... غلط کردم.... جان المیرا.... کامرانو کفن کردی من غلط کردم!

المیرا: باشه!

الهام: هو....؟ چی چیو ! از جون کامی من مایه می ذارین؟

کامران ذوق کرده بود من ازش تعریف کردم....!

کامران: جدی؟ اینو راس راسکی گفتی دیگه؟

الهام: پس چی!

کامران: هو...... دمت گرم! بعله خودتو کفن کردی...!

هومن: این دفعه کامران سوتی دادا!

همه با هم:

خوب... اینم از داستان این آپ! خوشتون اومد؟ نامردی نکنین دیگه....! (چه ربطی به نامردی داشت؟ خوب داستانام لوسه دیگه!)